Ik heb ook geen afscheid kunnen nemen van twee van mijn familieleden, ik heb ook huilend tegenover mijn opa in het verpleeghuis gezeten met een plexiglas ertussen.
En ik heb ook als zorgmedewerker met COVID patiënten gewerkt.
Ik heb ook echt wel de angst, het verdriet en de wanhoop gezien. De overuren, angst omdat ik zwanger met onvoldoende bescherming aan het werk was. De tientallen testen elke week weer.
Maar zoals ik hier boven al beschreef heb ik er ook hele fijne dingen uit gehaald. En ben daardoor ook wel andere dingen gaan doen.
Maar wellicht geldt dit meer voor de introverte mensen. Ik vond het heerlijk dat ik geen smoes hoefde te bedenken om niet met iemand af te spreken, dat ik ‘ omdat het moest’ thuis moest blijven.
( inmiddels kan en durf ik dit gewoon toe te geven, maar meer om aan te geven dat het voor sommige mensen wel - gedeeltelijk- een fijne periode in hun leven geweest zou kunnen zijn)
Edit; @Kauai vat het mooi samen