Was vandaag rondje wandelen met m’n vrienden en een bevriend stel. Zien we ineens een man die z’n hond uitlaat de hond een harde trap geven, slaan en de hele tijd keihard aan de riem trekken. Terwijl de hond helemaal niets verkeerd deed, gewoon op klaarlichte dag midden in een park. We wisten gewoon niet wat we moesten doen, het voelde niet oké om gewoon door te lopen, maar we waren ook te bang om er wat van te zeggen. Want je weet niet met wie je te maken hebt. We hebben maar de politie gebeld (geen spoed) omdat we íets wilden doen. Maar achteraf baal ik dat we hem er niet op hebben aangesproken. Tegelijkertijd denk ik: waarschijnlijk had hij gevraagd waar we ons mee bemoeien en zou het niks veranderd hebben.
Kan gewoon niet voorstellen dat je zo met zo’n beestje omgaat. Het liefste had ik die hond gewoon zelf meegenomen. Je bent zo machteloos op zo’n moment
ik heb laatst weer een paar keer opgepast en dan is het sowieso leuk, maar wel altijd een paar minuten wennen en had wel het idee dat ze mij “herkende” als positief/goed volk, maar ik zag haar net op een verjaardag van gezamenlijke vrienden van ons en het gevoel toen ze mijn meteen herkende en erkende en een knuffel kwam geven en op haar manier zei “tante” echt omgggggggg beste op de wereld <3
en alle flexplekken met vaste computers zijn op 3 van m’n 4 werkdagen komende weken al helemaal volgeboekt. Echt zo kut dit. Helemaal geen zin om morgen meteen de week te beginnen met een constructie bedenken hoe ik dit ga oplossen de komende weken.