Boooh ik moet gewoon echt om alles de hele tijd huilen de afgelopen dagen.
Woensdag nieuws gekregen over een vriendin die ziek is en de prognose die daarbij hoort is gewoon niet zo best. Als ik er objectief naar kijk dan denk ik: okee ze kan ook super oud worden hiermee. En daarna denk ik weer: wat nou als zij dan bij de 50% hoort die er over 10 jaar niet meer is?
En dan ga ik weer janken want die gedachte is gewoon onverdraaglijk?
Gister had ik een gesprek met de teamcoach op werk en dat was heel fijn. Ging over iets heel anders maar toen moest ik ook weer janken, gewoon omdat die emoties helemaal aan de oppervlakte zitten.
Vanochtend kwam sinterklaas aan op de school van mijn kinderen, super leuk. Maar toen moest ik ook weer tranen wegslikken omdat ik dacht: wat nou als zij dit niet kan mee maken? Haar zoontje is een half jaar oud nu. Eindstand: zit ik thuis op de bank weer te huilen.
Gewoon heel veel huilen want wtf ik vind het zo oneerlijk. En daarna maar weer door, want alles gaat gewoon door.