Mijn oppashond wordt waarschijnlijk deze week ingeslapen en ik vind het zo verschrikkelijk. Ze lijkt nog zo vitaal, speelt nog, rent, eet, drinkt, maar van binnen is het gewoon foute boel en daar is gezien de leeftijd en plek niks meer aan te doen.
We hebben de afgelopen jaren zoveel samen beleefd. Ze was minstens 1x per week bij me en dat waren echt mijn favoriete dagen.
Dat ze straks gewoon nooit meer met haar dekentje aankomt om samen op schoot te kunnen knuffelen (want zelfs als je 35 kilo weegt ben je natuurlijk gewoon een schoothondje), nooit meer haar favoriete uitje naar de Intratuin en het terras kunnen ondernemen waar ze zo genoot van alle indrukken en mensen om haar heen, nooit meer uitsloven na een commando, nooit meer haar “hulp” met dingen in huis of in de tuin en dat nooit meer haar “gemopper” te horen zal zijn waarmee ze vaak letterlijk antwoord geeft als je tegen haar praat…