Vandaag voelde ik me zo’n man die wel eens op insta wordt besproken. Die niet doorheeft dat de nagels van zijn baby niet niet groeien maar geknipt worden door zijn vrouw.
Ik was dus overtuigd dat wij gewoon niet zo’n stoffig huis hebben. Ik stof nooit af want het is nooit nodig. Kom ik er vandaag achter mn partner dat elke week doet…
Vind het zo irritant dat ik niet kan genieten van de alone time als mijn vriend op vakantie gaat. Weet nu al dat ik komende 5 dagen uit mn doen ben.
Weet je wel dat zij deels Amerikaans is?
Ik begon vandaag om 18u40 nog met een luide klus (laminaat verticaal snijden met een belachelijk luide multitool) en de buurman van twee verdiepingen lager kwam vragen of het nog lang zou duren omdat z’n baby moeilijk sliep. Hij vroeg het zo aardig dat ik heb gezegd dat we onmiddellijk zouden stoppen en 5 minuutjes later stond hij weer aan de deur met ijsjes om ons te bedanken 
Ik val eigenlijk altijd wel in slaap met een youtube video op de achtergrond. Kan echt van alles zijn, gaat van Safiya Nygaard tot deepcleaners etc. Maar echt al weken lang word ik snachts wakker van dit : https://youtu.be/FfVaHQXI-TQ?si=4A4_Zwd3hFaPZaFd en ongeacht wat ik daarvoor heb gekeken, er staat dan altijd een video van dit account aan. Het is ook nooit dezelfde video oid. Vind het echt zo vaag, want overdags komt zoiets nooit tevoorschijn op de autoplay.
Edit : het slaapt overigens wel lekker want ik ontwaak meestal echt pas tijdens de laatste minuten.
Ik besef me ineens, na bijna 35 jaar, dat mijn ouders eigenlijk best emotioneel onvolwassen zijn. Allemaal herinneringen komen boven van dingen die ze wel of niet gezegd / gedaan hebben, die eigenlijk niet helemaal oké zijn.
Maar, tegelijkertijd kunnen ze ook heel lief en behulpzaam zijn. Ik merk dat ik dat best verwarrend vind. Het zijn goede mensen, maar ze zouden wel een therapie kunnen gebruiken zegmaar 
Ongevraagd advies misschien maar ik heb het boek ‘Ongezien opgegroeid’ wel echt als helpend ervaren. De titel klinkt vrij heftig maar het gaat ook veel over emotioneel onvolwassen ouders en wat voor effect dat heeft.
Kan pittig zijn, denk ik, dat besef en herinneringen?
Ik denk dat een groot gedeelte van de millenials daar wel mee te maken heeft. De generatie die geboren is in de jaren 50/60 is niet bepaald opgegroeid met volwassen kunnen praten over dingen, en het ene kind loopt daardoor meer tegen dingen aan in het leven dan het andere kind. Niet iedereen is zich ook bewust van die emotionele onvolwassenheid die ze zelf ook hebben overgenomen.
Ergens is het een blessing om je er bewust van te zijn want dan probeer je het vaak anders te doen in je eigen leven/voor je eigen omgeving (partners of de opvoeding van je eigen kind) waardoor je leven uiteindelijk makkelijker wordt, maar soms lijkt het me ook wel lekker makkelijk ofzo om je er niet bewust van te zijn en nergens tegenaan te lopen. Jijzelf dan, je omgeving kan er wel behoorlijklast van hebben :’)
En over dat therapie kunnen gebruiken: zeker waar. Niet alleen eigen familie maar ik denk het ook wel over schoonfamilie of collega’s. Het is wel moeilijk voorstellen hoe het zou zijn als ze therapie zouden hebben (gehad), onwerkelijk :d De realiteit is dat het leven vaak enorm moet misgaan voordat die generatie bij een therapeut belandt.
Dus dan maar focussen op eigen emotionele volwassenheid en daar iets van maken 
Heel herkenbaar wat je schrijft!
Het besef vond ik eerst inderdaad wel confronterend en sommige momenten doen ook nog wel pijn als ik eraan terug denk. Emotionele afstand, kleinerende opmerkingen, mijn gevoelens niet helemaal serieus nemen/mij niet begrijpen, grenzen niet respecteren, in de verdediging/aanval schieten, denken dat ze het zelf wel beter weten, op uiterlijk gefocust, goed willen zijn naar de buitenwereld… Dit alles gebeurt niet altijd, maar wel soms.
Tegelijkertijd besef ik me wel dat ze het waarschijnlijk niet bewust doen, maar dat het ook een onzekerheid vanuit hunzelf is en dat ze inderdaad als kind nooit geleerd hebben om goed te communiceren. Mijn ouders hebben beide niet per se een makkelijk leven gehad volgens mij.
Mijn schoonmoeder is nog veel erger, beetje tegen narcisme aan zelfs. Met haar valt echt niet te praten, dan zijn mijn eigen ouders een stuk fijner. Ik probeer het contact met mijn schoonmoeder oppervlakkig te houden.
Ik ben nu zelf net in therapie en heb het met mijn moeder er wel eens over gehad of ze daar zelf geen behoefte aan zou hebben, maar mijn beide ouders zeggen dan altijd: achja, alle mensen hebben wel eens problemen, en ups en downs horen nu eenmaal bij het leven. Ze hebben geen behoefte om op hun leeftijd nog de verdieping weer in te gaan of labels te plakken. Maar ik zou het ze (en mijzelf) stiekem wel gunnen.
Het beste is om me inderdaad zoveel mogelijk op mezelf te focussen en het beter te doen voor mijn eigen kind, maar het blijft soms lastig.
Ik houd van mijn ouders en waardeer alles wat ze voor ons doen, maar tegelijkertijd ben ik soms ook bang om bepaalde dingen te delen. Loop dan toch wat op mijn tenen. Soms reageren ze liefdevol en soms helemaal niet, dat vind ik verwarrend. Het heeft er vaak mee te maken dat ze zich persoonlijk afgewezen voelen en dit op mij projecteren.
Ik heb mijn hele leven al een moedervlek bij mijn neus (een beetje zoals Teske, om een voorbeeld te geven haha) en het hoort verder ook gewoon bij mij. Maar zo nu en dan voel ik ineens zo’n druk om hem weg te moeten halen. Net bij het afstellen van een nieuwe bril bij de opticien werd het door die mevrouw ineens best wel benadrukt en ik moest aan de zijkant een foto maken en ik voelde me ineens er zo lelijk door 
Ik wil heel graag naar een Harry Styles concert later dit jaar maar niemand in m’n omgeving is fan.
Zijn hier nog mensen die alleen zouden gaan en misschien samen willen? 
Of mensen die ervaring hebben met alleen naar een concert te gaan? Is het ook gewoon leuk?
Ik ga bijna altijd alleen naar een concert en vind dat juist heerlijk. Lekker meezingen en dansen zonder me aan te trekken van degene met wie ik ben oid.
Doen! Gewoon ook leuk ja, hooguit in het begin even wennen maar je komt er vanzelf in!
Je gaat sowieso meer spijt hebben als je niet gaat alleen om deze reden!
In het concertentopic bood @chiren aan een andere forummer aan dat ze altijd bij haar en degene met wie ze ging mocht aansluiten
Een vriendin van mij die dit ook heeft ervaren is in therapie gegaan met haar ouders. Ging met hangen en wurgen om ze zo ver te krijgen maar het heeft echt heel erg geholpen. Gewoon een paar sessies met een familietherapeut.
Neeee niet weghalen, ik vind dat echt een van de mooiste dingen die iemand kan hebben! Net als sproeten. Kan echt jaloers zijn op een moedervlek in iemands gezicht.
Sowieso het moment dat je beseft dat je ouders ook maar gewoon mensen zijn die maar wat doen. Als kind lijkt het alsof je ouders alwetend zijn.
Het boek ‘loskomen van emotioneel onvolwassen mensen’ is mogelijk een tip, mocht je iets willen lezen hierover; heel mooi ook die dilemma’s etc geschetst.
Ik ben vorig jaar alleen naar Taylor Swift geweest dankzij een lieve forummer die een ticket voor me had, en het was echt heerlijk om alleen te zijn!
Ik denk dat dat concert een van de betere plekken is om alleen te gaan, al moet ik zeggen dat concerten daar sowieso wel heel geschikt voor zijn. Gaan! Leuk! Veel plezier!