Een vriendin die de laatste tijd op al mijn appjes alleen reageert met een hartje of een andere emoji, is nu boos omdat ik dat gisteren ook bij haar heb gedaan ![]()
Pffff voor zulke vriendinnen heb je toch helemaal geen tijd
Vrienden (en relaties) moeten een toevoeging zijn in je leven. We zijn geen 16 meer
Heh???![]()
Ik was naar de theatervoorstelling Black Joy en het was zoān ontroerend en bijzonder theaterstuk. Wat niet alleen over traumas delen ging maar ook over plezier en familieleven. Echt een aanrader!
Voor mij als witte vrouw was natuurlijk veel niet herkenbaar maar de 2 vrouwen voor me hadden zoveel lol en herkenning in de voorstelling. Echt heel tof dat een voorstelling zo raakt op een leuke manier.
HET IS LENTE
![]()
Echt een kutwinter achter de rug dus dit voelt als mijlpaal
Trouwens ik zocht bij de emoticons naar ālambā in de hoop op een schattig lammetje⦠maar toen kreeg ik deze: ![]()
Mensen die niet kunnen kiezen, hoe werkt dat in jullie hoofd? Je hebt toch altijd wel een voorkeur? Je voelt toch altijd wel dat je iets echt wil of liever niet? Ik kan er gewoon echt niet bij en andermans keuzeproblemen leveren zo veel irritaties bij mij op, dat ik denk dat er iets mis is met mij haha.
Mijn man heeft dit, die kan uren wikken en wegen want er wordt altijd van alles bij gehaald want hoe denkt die daarover en wat vindt de volgende en is er geen oordeel als ik nu dit zeg
Echt vreselijk vermoeiend inderdaad en het enige dat hier helpt is of gewoon zelf beslissen of zeggen het is dit of dat, wat wil JIJ
Oh en dit gaat dan niet alleen met grote beslissingen zo hĆØ, ook een vraag als wat wil je eten levert dit gedrag op
Soms heb ik gewoon echt geen voorkeur of kan ik juist geen keuze maken omdat ik bijvoorbeeld trek heb om zowel pizza als friet te eten. Eigenlijk zijn dit de enige keuzes die ik vaak moeilijk vind haha.
Grotere keuzes lukt me vaak beter en heb ik inderdaad altijd wel een voorkeur.
Nee, want ik voel dat niet. Ik heb alexithymie dus heel slecht contact met emoties en lichaam.
En ik weet het vaak ook gewoon niet, ik vind kiezen tussen water en thee al heel ingewikkeld.
Keuzes maken is al heel mijn leven heel ingewikkeld (is iets autistisch ook bij mij), maar ik heb ook wel heel erg nodig dat iemand de regie pakt/directief aanstuurt.
Als iets echt āāeen harde neeāā is, is het wel altijd goed dat direct te volgen want dat zegt in mijn geval een hoop. (bij grote moeilijke dingen) (bij water/thee *en alles voel ik echt nul)
Ik vind dit echt mijn allerergste eigenschap. Ik ben echt een eeuwige twijfelaar, en dan niet enkel bij grote beslissingen (die stel ik maar gewoon uit), maar ook bij kleine nutteloze beslissingen zoals welk gerecht in een restaurant, of ik welk drankje, welke kleur van een niet boeiend item, welke 2 versies ik meeneem van de 1+1 bonus. Kan er als ik slecht in mān vel zit ook helemaal stress en paniek van krijgen haha. Geeeen idee waar het vandaan komt, gewoon bang om de verkeerde keuze te maken, spijt te krijgen etc. Soms ook gewoon FOMO. Wil dan het liefst gewoon alles.
Kan ook hele lijstjes in mān hoofd afgaan met voors en tegens. Echt verschrikkelijk. Erger me aan mezelf al dus als ik dit van een ander aan zou moeten horen zou ik gek worden. Maar dat doe ik eigenlijk alleen bij mān vriend gelukkig.
Nou nee dus, niet altijd een voorkeur. Bijvoorbeeld met kleding, kiezen tussen twee kleuren. Ik vind ze dan soms allebei gewoon precies even mooi. Of kiezen tussen twee maten, bij mezelf bedenken: ādeze maat loopt nog uit, deze maat krimpt in de was, ze zitten allebei even mooi, wat is nu beterā⦠van allebei de voordelen en nadelen zien. Dat vind ik zelf ook frusterend hoor haha.
Haha ik heb echt precies hetzelfde. Ik wil altijd de beste keuze maken en daar kom ik dan niet uit. Inderdaad zelfs met 1+1 aanbiedingen haha. Vind het echt irritant dat ik dat heb, maar het is lastig te veranderen. Ik probeer in restaurants nu vaak te denken āik kan er gewoon nóg een keer naartoe en dan kies ik dan wat andersā, dat helpt wel een beetje.
Ik heb met mān burnout dit ook veel meer gehad dan daarvoor en toen ik weer ging reĆÆntegreren (wat zwaar was want onder de mensen zijn) begonnen we altijd met zoān theetafel. Ik heb toen met mān collega afgesproken dat zij een zakje voor me uitkiest. Toen ik een week alleen stond vond ik zelf mān thee moeten kiezen echt het meest vervelende
.
Ik vind alle thee prima en ook thee die ik niet zo lekker vind vind ik prima te drinken.
Ik ben ook een extreme twijfelaar en dit helpt idd heel goed. Dat als je het niet zeker weet, je het achteraf gewoon terug mag brengen, ookal voelt dat verdreven als het om de kleur van een rolgordijn gaat (en ja ik heb hem omgeruild). Het kost idd echt enorm veel energie en is mega irritant, maar dat accepteren helpt wel.
Ik ben ook een enorme maximizer en wil altijd de beste deal, op het beste terras zitten, de beste ervaring hebben ect. Soms kan ik het meer loslaten, maar soms ook totaal niet.
En tijd geleden klaagde een collega over zijn vriendin dat ze ook zo een maximizer was en hij zei toen: āniet elke dag kan een 10 zijnā en mijn eerste gedachte was: waarom niet? ![]()
Ik heb vooral dat twijfelen over een (groot) ding, ook alle kleine keuzes moeilijk maakt. Nu zit ik zoān twijfelfase voer iets groots en dan kan ik dus ook nauwelijks bedenken of ik zin heb in thee of koffie, chocola of chips of wel/niet op bezoek gaan bij een vriendin. Omdat ik niet kan voorzien of overzien waar ik blij van word. Ik vind het zelf ook heel vermoeiend
Ik ben ook een maximizer. Soms kan ik heel snel een beslissing nemen vooral op gevoel.
Maar met kleine dingen zoals een menukaart of het plannen van een vakantie word ik echt een obsessieve freak.
Mijn vriend verwijt me dit ook vaak, maar bedankt me altijd wel als we toch op de āperfecteā camping staan of in een fantastisch vakantiehuisje.
Bij eten is het vooral dat ik heel veel lekker vind, maar ook echt kan balen als ik iets heb besteld wat tegenvalt. Wat natuurlijk nergens op slaat, want het is niet dat ik een keer per jaar uit eten ga ofzo.
Haha ja ik heb dit ook, grote ālevensādingen weet ik meestal heel goed wat ik wil en vind ik het ook niet moeilijk om een beslissing te nemen.
Maar de kleine onbelangrijke dingen des levens daarentegen⦠Als we een restaurant in komen zegt mijn vriend inmiddels: āWaar wil je zitten? Kijk maar even goed, want als ik eenmaal zit ga ik niet meer verplaatsen.ā ![]()
Maar wat irriteert je dan? Dat jij lang moet wachten omdat iemand anders nog twijfelt, of dat je altijd moet bepalen wat er gekozen gaat worden?
Mijn partner is zo iemand die overal een mening over heeft, en ik heb over best veel dingen geen mening. Maar wij hebben dan dus dit soort gesprekken die echt nog eens het einde van ons huwelijk gaan worden:
hij: wil je linksaf of rechtsaf?
ik: ehhhh maakt me niet uit hoor
hij: nee zeg maar, jij mag kiezen
ik: ja ok maar ik hoef niet te kiezen
hij: nee maar ik wil graag dat jij kiest
ik: ok dan gaan we linksaf
hij: nou ik dacht dus zelf van als we rechtsaf gaan dan komen we langs die ene winkel en kunnen we gelijk dat kadootje meenemen
Ja fuck jou man
Oh maar zo gaat het hier niet hoor! Als ik vraag naar de mening van mijn man (over iets wat hem alleen aan gaat) mag hij ook beslissen anders sla ik gewoon linksaf
Mijn ergernis zit hem er vooral in, ik neem als voorbeeld even het eten, je weet toch wel wat je wil? Waarom moet ik beslissen wat hij in zijn mond steekt (ik kook voor elk van ons apart) Hij kan ook uren doen over zijn aandeel in de app van Picnic, om dan uiteindelijk te vragen wat denk jij?
Ik denk niks, maak een keuze. En zo is het met heel veel dingen waarbij ik in principe buiten de situatie sta maar er wel van mij verwacht wordt dat ik de knoop door hak. Daar vind ik niks aan en ik doe dat ook niet meer.

