Mijn man heeft dit, die kan uren wikken en wegen want er wordt altijd van alles bij gehaald want hoe denkt die daarover en wat vindt de volgende en is er geen oordeel als ik nu dit zeg
Echt vreselijk vermoeiend inderdaad en het enige dat hier helpt is of gewoon zelf beslissen of zeggen het is dit of dat, wat wil JIJ
Oh en dit gaat dan niet alleen met grote beslissingen zo hè, ook een vraag als wat wil je eten levert dit gedrag op
Soms heb ik gewoon echt geen voorkeur of kan ik juist geen keuze maken omdat ik bijvoorbeeld trek heb om zowel pizza als friet te eten. Eigenlijk zijn dit de enige keuzes die ik vaak moeilijk vind haha.
Grotere keuzes lukt me vaak beter en heb ik inderdaad altijd wel een voorkeur.
Nee, want ik voel dat niet. Ik heb alexithymie dus heel slecht contact met emoties en lichaam.
En ik weet het vaak ook gewoon niet, ik vind kiezen tussen water en thee al heel ingewikkeld.
Keuzes maken is al heel mijn leven heel ingewikkeld (is iets autistisch ook bij mij), maar ik heb ook wel heel erg nodig dat iemand de regie pakt/directief aanstuurt.
Als iets echt ‘‘een harde nee’’ is, is het wel altijd goed dat direct te volgen want dat zegt in mijn geval een hoop. (bij grote moeilijke dingen) (bij water/thee *en alles voel ik echt nul)
Ik vind dit echt mijn allerergste eigenschap. Ik ben echt een eeuwige twijfelaar, en dan niet enkel bij grote beslissingen (die stel ik maar gewoon uit), maar ook bij kleine nutteloze beslissingen zoals welk gerecht in een restaurant, of ik welk drankje, welke kleur van een niet boeiend item, welke 2 versies ik meeneem van de 1+1 bonus. Kan er als ik slecht in m’n vel zit ook helemaal stress en paniek van krijgen haha. Geeeen idee waar het vandaan komt, gewoon bang om de verkeerde keuze te maken, spijt te krijgen etc. Soms ook gewoon FOMO. Wil dan het liefst gewoon alles.
Kan ook hele lijstjes in m’n hoofd afgaan met voors en tegens. Echt verschrikkelijk. Erger me aan mezelf al dus als ik dit van een ander aan zou moeten horen zou ik gek worden. Maar dat doe ik eigenlijk alleen bij m’n vriend gelukkig.
Nou nee dus, niet altijd een voorkeur. Bijvoorbeeld met kleding, kiezen tussen twee kleuren. Ik vind ze dan soms allebei gewoon precies even mooi. Of kiezen tussen twee maten, bij mezelf bedenken: ‘deze maat loopt nog uit, deze maat krimpt in de was, ze zitten allebei even mooi, wat is nu beter’… van allebei de voordelen en nadelen zien. Dat vind ik zelf ook frusterend hoor haha.
Haha ik heb echt precies hetzelfde. Ik wil altijd de beste keuze maken en daar kom ik dan niet uit. Inderdaad zelfs met 1+1 aanbiedingen haha. Vind het echt irritant dat ik dat heb, maar het is lastig te veranderen. Ik probeer in restaurants nu vaak te denken “ik kan er gewoon nóg een keer naartoe en dan kies ik dan wat anders”, dat helpt wel een beetje.
Ik heb met m’n burnout dit ook veel meer gehad dan daarvoor en toen ik weer ging reïntegreren (wat zwaar was want onder de mensen zijn) begonnen we altijd met zo’n theetafel. Ik heb toen met m’n collega afgesproken dat zij een zakje voor me uitkiest. Toen ik een week alleen stond vond ik zelf m’n thee moeten kiezen echt het meest vervelende 
.
Ik vind alle thee prima en ook thee die ik niet zo lekker vind vind ik prima te drinken.
Ik ben ook een extreme twijfelaar en dit helpt idd heel goed. Dat als je het niet zeker weet, je het achteraf gewoon terug mag brengen, ookal voelt dat verdreven als het om de kleur van een rolgordijn gaat (en ja ik heb hem omgeruild). Het kost idd echt enorm veel energie en is mega irritant, maar dat accepteren helpt wel.
Ik ben ook een enorme maximizer en wil altijd de beste deal, op het beste terras zitten, de beste ervaring hebben ect. Soms kan ik het meer loslaten, maar soms ook totaal niet.
En tijd geleden klaagde een collega over zijn vriendin dat ze ook zo een maximizer was en hij zei toen: “niet elke dag kan een 10 zijn” en mijn eerste gedachte was: waarom niet? 
Ik heb vooral dat twijfelen over een (groot) ding, ook alle kleine keuzes moeilijk maakt. Nu zit ik zo’n twijfelfase voer iets groots en dan kan ik dus ook nauwelijks bedenken of ik zin heb in thee of koffie, chocola of chips of wel/niet op bezoek gaan bij een vriendin. Omdat ik niet kan voorzien of overzien waar ik blij van word. Ik vind het zelf ook heel vermoeiend
Ik ben ook een maximizer. Soms kan ik heel snel een beslissing nemen vooral op gevoel.
Maar met kleine dingen zoals een menukaart of het plannen van een vakantie word ik echt een obsessieve freak.
Mijn vriend verwijt me dit ook vaak, maar bedankt me altijd wel als we toch op de ‘perfecte’ camping staan of in een fantastisch vakantiehuisje.
Bij eten is het vooral dat ik heel veel lekker vind, maar ook echt kan balen als ik iets heb besteld wat tegenvalt. Wat natuurlijk nergens op slaat, want het is niet dat ik een keer per jaar uit eten ga ofzo.
Haha ja ik heb dit ook, grote “levens”dingen weet ik meestal heel goed wat ik wil en vind ik het ook niet moeilijk om een beslissing te nemen.
Maar de kleine onbelangrijke dingen des levens daarentegen… Als we een restaurant in komen zegt mijn vriend inmiddels: “Waar wil je zitten? Kijk maar even goed, want als ik eenmaal zit ga ik niet meer verplaatsen.”
Maar wat irriteert je dan? Dat jij lang moet wachten omdat iemand anders nog twijfelt, of dat je altijd moet bepalen wat er gekozen gaat worden?
Mijn partner is zo iemand die overal een mening over heeft, en ik heb over best veel dingen geen mening. Maar wij hebben dan dus dit soort gesprekken die echt nog eens het einde van ons huwelijk gaan worden:
hij: wil je linksaf of rechtsaf?
ik: ehhhh maakt me niet uit hoor
hij: nee zeg maar, jij mag kiezen
ik: ja ok maar ik hoef niet te kiezen
hij: nee maar ik wil graag dat jij kiest
ik: ok dan gaan we linksaf
hij: nou ik dacht dus zelf van als we rechtsaf gaan dan komen we langs die ene winkel en kunnen we gelijk dat kadootje meenemen
Ja fuck jou man
Oh maar zo gaat het hier niet hoor! Als ik vraag naar de mening van mijn man (over iets wat hem alleen aan gaat) mag hij ook beslissen anders sla ik gewoon linksaf
Mijn ergernis zit hem er vooral in, ik neem als voorbeeld even het eten, je weet toch wel wat je wil? Waarom moet ik beslissen wat hij in zijn mond steekt (ik kook voor elk van ons apart) Hij kan ook uren doen over zijn aandeel in de app van Picnic, om dan uiteindelijk te vragen wat denk jij?
Ik denk niks, maak een keuze. En zo is het met heel veel dingen waarbij ik in principe buiten de situatie sta maar er wel van mij verwacht wordt dat ik de knoop door hak. Daar vind ik niks aan en ik doe dat ook niet meer.
Oh mijn god ditttttttttttt doet mijn vriend ook zo fucking irritant
Ik kan goed kiezen maar over veel dingen (welk van de twee leuke cafés we gaan) heb ik geen sterke mening, en m’n vriend wel, dus dan laat ik het meestal aan hem over maar hij vraagt wel altijd “wat WIL JIJ doen”, en als ik dan een antwoord geef wil hij toch altijd liever het andere
Laat me dan met rust man
Hij twijfelt dus wel vaak omdat hij echt HET BESTE wil en dat vind ik ook irritant
Ook irritant als je tien minuten in een café zit, ik heb na 1 minuut een keuze gemaakt, er komt iemand bestelling opnemen en dat mensen het dan dus niet weten en je vervolgens 30 minuten mag hopen dat er nog een keer iemand komt
Vast net iets anders hoor maar dit vind ik eigenlijk juist irritant, als iemand een soort van bepaalt dat jij de keuze moet maken. Ik had dat ook vaak met collega’s dan kwamen ze bij mij vragen waar we gingen lunchen, idk verzin iets???
Ik zal er even bij zetten dat het alleen om hem zelf gaat inderdaad
Open vragen als ‘wat zullen we doen’ zijn inderdaad irritant en dat zou bijna pesten zijn om die aan iemand die moeilijk keuzes kan maken te stellen
Mijn vrienden en ik zijn ook echt VERSCHIKKELIJK want dat betreft want we zijn allemaal veel te ~chill~ en we willen elkaar niet in de weg zitten. Van die kleine gezamenlijke beslissingen zoals ‘wat zullen we eten’ of ‘blijven we hier of gaan we naar een ander café’ oid worden dan een eindeloze ‘haha mij maakt het niet uit hoor!!’ ‘nee mij ook niet!!!’ ‘haha!!!’ waarin er dus ook niks gebeurt. Echt heel irritant gedrag eigenlijk lmao
Het grappige is ook dat er dan altijd 1 persoon moet zijn die zegt ‘ok we doen dit’ om het te doorbreken en dat is altijd iemand anders. We staan er dus in ieder geval wel oprecht allemaal hetzelfde in? :’)
Ik ben dit vaak en dan wordt er daarna alsnog vaak gezegd “oh maar ik vind dit ook een goed idee” STOPPPPP
neeeee hou op dat is zo vervelend
je moet die persoon juist dankbaar zijn en opgelucht meegaan OF zelf eerder je mond open trekken, je hoeft echt niet te wachten tot iemand anders een voorkeur aangeeft voordat je zelf mag nadenken wat is dat nou
Haha dit is precies waar het om gaat hè
Of je maakt een keuze, prima, of je zegt maakt mij niet uit MAAR DAN MAAKT HET OOK ECHT NIET UIT verdikkeme