Ik herken het wel. Vroeger dacht ik hier niet perse echt diep over na. Ja, dat ik dus niet in het donker in een verlaten park ga lopen inderdaad.
Maar nu heb ik vannacht voor het eerst nachtdienst en vraag ik me dus af of ik zal gaan fietsen of de bus neem. Eerder zou ik gewoon zijn gaan fietsen zonder daarover na te denken. Nu voelt het ergens heel dom om te doen. Ik vraag me dan af of het de laatste jaren onveiliger is geworden of dat we er gewoon meer aandacht aan besteden waardoor je meer na gaat denken.
Ik had het er met mijn man over en hij zei ook dat hij wel de laatste jaren echt actief nadenkt over waar hij loopt. Dat het niet te dicht of te lang achter dezelfde vrouw is. Want inderdaad wat jij zegt, de meeste mannen lopen gewoon, maar toch voelt het soms anders.
), dan wist ik wel dat het onverstandig was maar nam ik hier en daar een voorzorgsmaatregel en dacht ik het zal wel goedkomen 
dat “kan” ik nu ik ouder ben inderdaad niet meer, ik neem nu over het algemeen minder risico. En ik herken ook wel dat ik banger ben met dingen zoals surfen, toen ik dat op m’n twintigste ofzo voor het eerst ging doen was ik fearless en ging ik er gewoon voor en nu op mn dertigste blokkeer ik sneller uit angst. Maar dat voelt voor mij toch anders dan de angst die ik nu dus voel voor “mannen”.
ik vraag mij wel af of we maatschappelijk gezien echt weer achteruit gaan wat betreft feminisme/gelijkheid/veiligheid de laatste 2-5 jaar, of dat het “gewoon” nog altijd geen gewonnen wedstrijd is/onder druk staat maar langzaamaan over tijd de goeie kant op schuift.
. Er reed echt net iemand voor me gewoon een kat aan en reed doodleuk door om naar de fucking McDonalds te gaan om hun dikke kutnek vol te stouwen? Gelukkig wel snel anderen erbij (waaronder de mensen die voor ‘m zorgen want is een soort boerderij achtig dier) die het beestje hebben meegenomen om te wachten op de dierenambulance.
