Sorry dagboekpost. Ik ben zo’n emotioneel wrak op dit moment door het besef dat ik echt de meest geweldige vrienden om me heen heb. Ik heb vorige week een zware rugoperatie gehad. Ik ben nu een paar dagen thuis maar kan echt helemaal niets zelf zoals naar de wc gaan of douchen, of überhaupt omhoog komen uit bed. Grootste gedeelte van mijn rug is bont en blauw en opgezwollen met meerdere incisies. Mn vriend doet het grootste gedeelte van de zorg, maar is ook best wel overweldigd door alles en om mij in zo’n staat te zien.
Nu heeft een van m’n besties al een dag vrij genomen van z’n werk om nadat ik de eerste keer mocht douchen m’n haar helemaal uit te borstelen en skincare te doen. Andere vriendin heeft al meerdere keren het hele huis volgezet met verse bloemen en me gewoon even een knuffel te geven na werk en voordat haar hele avondroutine begon met haar kinderen.
Dit is echt de village waar ik vroeger altijd van droomde.