Persoonlijk en lang
Ik moet het even van mij afschrijven. Mijn ouders zijn al langer dan 10 jaar gescheiden. Mijn vader had vrij snel een nieuwe partner, tot afgelopen weekend is hij 10 jaar samen met haar geweest. Hij heeft mij zaterdagavond in beschonken toestand verteld dat het over is. Ze hebben alles samen nu, spullen, huisdieren etc. Ook heb ik twee stiefzusjes waar ik goed mee op kan schieten.
Het zou allemaal minder erg zijn als mijn vader niet zo koppig en onredelijk was. Met mijn moeder was het een vechtscheiding en tot de dag van vandaag kunnen zij niet door 1 deur. Hij greep toen naar de fles en mijn broers en ik hebben hem zelfs uit de sloot moeten vissen soms. Mijn vader heeft al opgebiecht dat mijn stiefmoeder de afgelopen 3 jaar niets meer heeft betaald in huis, terwijl zij een fulltime baan heeft. Ik wil dit soort dingen niet weten uberhaupt omdat het mij vooral woest maakt op mijn vader. Waarom kan hij geen ballen kweken? Waarom laat je zo over je heen lopen? En waarom denk je dan dat alcohol een oplossing is? Het kwetst me zo erg om te zien dat mijn vader niet voor zichzelf kan zorgen, het is net een groot kind. Natuurlijk neem ik het mijn stiefmoeder ook kwalijk dat ze mijn vader zo gebruikt heeft.
Het komt erop neer dat ik zo moe ben en het mentaal niet aankan dat dit eindigt in ruzie onderling en weer een soort vechtscheiding, ik ben daar heel lang voor in therapie geweest. Ik ga al mijn spullen uit het huis halen zodat ik iniedergeval geen connectie meer voel met die plek en het op afstand kan bekijken. Ik woon al heel lang op mijzelf maar mijn kamer is nog precies hetzelfde als toen ik 14 was (ben nu 25) en daardoor voel ik me heel erg betrokken bij dit alles.
Verder ben ik radeloos. Zo onwijs bang dat mijn vader eenzaam wordt en zich de dood in drinkt. Hij verwaarloost zichzelf zo snel en het is echt het allerergste om te zien dat je vader niet voor zichzelf kan zorgen en je als kind eigenlijk de volwassene bent.
Oke het lucht wel onwijs op om dit op te schrijven.
