Werkende moeders

[Tubing]

Ik struggle daar wel mee indd, het heeft 2 kanten natuurlijk. ik hoop dat het met gesprekken nog opgelost kan worden. Of ik moet nog strenger de grenzen aangeven misschien. Heb ook wel wat zitten zoeken naar vacatures. Maar die stap is niet zomaar gemaakt.

Vind mijn werk wel echt leuk en krijg ook wel vrijheid verder, ook leuke collegas etc. Dus hoop nog steeds dat het beter wordt door meer gesprekken te voeren.
Hier posten helpt me vaak om inzicht te krijgen. Daarnaast ben ik zelf een soort high achiever dus het ligt ook deels aan mezelf en mijn betrokkenheid ipv dat ik iets meer scheit heb aan t bedrijf of wat ze van mijn functioneren vinden.

Als het goed gaat hoor je me hier minder (voel me bijna bezwaard soms)

[Victoria]

@Tubing

Als het goed gaat hoor je me hier minder (voel me bijna bezwaard soms)

Haha meid ik denk echt dat ik niemand zo regelmatig over haar werk zie posten als jij. Ik vind je posts ook altijd behoorlijk hetzelfde (ik ben manager, ik heb het erg druk, mijn werkgever geeft niets om mij) dus de situatie verandert blijkbaar ook niet. Wie houd je voor de gek

[Druppels]

Ik vind het vooral irritant als je hier elke keer hetzelfde verhaal typt en alleen maar loopt te klagen maar precies 0 actie onderneemt. Dan moet je accepteren dat je daar wil blijven werken en al het gezeik gewoon slikken

[Keroppi]

Nouja ik baal ook wel eens van mijn avond- en weekenddiensten en de werkdruk. Maar andere aspecten maken dat ik wel vind dat ik een hele leuke baan heb waardoor ik er (nu) niet over peins om te wisselen van baan.

[Druppels]

Dat vind ik echt van een totaal ander kaliber dan waar het hier om gaat

[Henry]

Ik snap je struggle wel en ben zelf binnen 2 mnd fulltime gaan werken, maar ik vond dat ook leuker dan thuis zijn. Mijn bedoeling was 6 mnd, 3 dagen pw (dus dat ging niet volgens plan). Wilde m’n werk goed doen, maar vooral ook niet alle leuke dingen laten liggen en dat zou dan wel imo wel moeten

Anyways, ik vraag me wel af op welke manier je hier een gesprek over voert.

Met de kaarten: ik heb recht op én jij moet het voor me moeten oplossen (want ik hier wel in reacties lees) ga je het bij je werkgever denk ik niet redden. Ik denk dat de kracht er veel meer in zit om je leidinggevende juist meer een hulpvraag te stellen omdat het je nu niet meer lukt - want hoewel zeer begrijpelijk dat dat is als je % minder werkt (los van alle andere zooi) ga je daarmee toch meer empathie en medewerking mee creëren.

Overigens ook prima, want als manager kan je ook ‘prima’ met een tegenvoorstel komen lijkt me. Het bedrijf is in jouw afwezigheid ook niet failliet gegaan, hoe hebben ze het werk toen opgelost?

Anyways, concreet denk ik aan:

• werven via werving en selectie ipv zelf (en even mooi berekenen dat een fee onder aan de streep goedkoper is dan het alternatief)
• taken die geen prio hebben laten liggen en aangegeven dat dat prima kan want XYZ.
• structureel naar jouw takenpakket kijken en in gesprek gaan wat jij nu er niet meer bij kunt hebben (en accepteren dat daarmee de taken die je graag doet voor nu verschuiven als je zelf geen concreet plan hebt)
• afhankelijk van het werk wat jij/je team doet, je teamleden of een uitblinker meer verantwoordelijkheid en dus moneys geven (want die dag van jou is toch 70% vergoed denk ik - dus kunnen ze leien)
• meer om hulp vragen en delegeren zodat het niet allemaal bij jou komt.
• bespreek in je team in hoeverre zij jouw aanwezigheid van 3 dagen nuttig achten en accepteer dat dat niet nodig is als dat wel is - ga dan eens per week halve dag thuis werken, dan baken je toch wat af. Werk om de week een dag thuis etc.

Ohja - als je voor je verlof nog niet over salarisverhoging bent begonnen en daar geen directe consequentie aan wil hangen > dan zou ik die even laten rusten tot je meer ruimte in je hoofd hebt en de structuur hebt teruggevonden.

Groetjes iemand die werkt(e) met veel MKB chefkes (toch wel vaak mannen van middelbare leeftijd)

[Tubing]

Dank!

[Vloeistof]

Ik had aangegeven bij mijn werkgever dat ik onbetaald verlof op wil nemen. Ik werkte 38 uur p/w en na mijn zwangerschapsverlof heb ik eerst betaald verlof opgenomen en ben ik naar 29 uur p/w gegaan. Dit wil ik zo houden (maar dan onbetaald).

Nu kreeg ik een nieuwe contract met 29 uur en niks over ouderschapsverlof erin opgenomen.
Echt irritant.

[crazyvibes]

Huh wat stom zeg! Het voordeel van het verlof is dat toch juist dat je contract niet aangepast wordt… Kan je er nog over in gesprek?

[Vloeistof]

Ja dat denk ik wel! Ik denk ook niet dat mijn leidinggevende dit bewust heeft gedaan maar zij heeft zo weinig kennis van de regels/afspraken omtrent verlof. Dus dat vind ik wel vervelend want moet zelf alles checken/uitzoeken. Ik werk ook bij een klein bedrijf dus geen HR oid.

Maar ik heb toen duidelijk in de mail gezet: ik wil nog onbetaald ouderschapsverlof opnemen zodat ik het recht heb om terug te gaan naar mijn oorspronkelijke uren.

Dus gisteren schoof ze het contract onder mijn neus en toen thuis ben ik hem goed gaan lezen (gelukkig). Ik dacht eerst misschien heeft ze erin gezet dat ik dus ouderschapsverlof opneem of weet ik veel wat. Maar staat niks over in. Ga het dus ook niet ondertekenen en er op terug komen.

Maar toen ik eerst betaald verlof opnam heb ik ook zoveel moeten mailen met haar en het duidelijk moet uitleggen hoe het zit. Anders was ik gewoon uren misgelopen.

[Bospaadje]

Wat vervelend zeg. Ik vind echt dat een manager basiskennis moet hebben over de verlof mogelijkheden en dit in ieder geval goed uitzoekt als er een vraag hierover komt. Als je ouderschapsverlof opneemt bouw je ook nog pensioen op over de 38 uur, belangrijk om eerst je verlof op te nemen voordat je je contract daadwerkelijk laat aanpassen.

[Howth]

Nu we het toch over verlof hebben. Op papier werk ik 5 dagen, maar ik zet nu nog mijn onbetaald ouderschapsverlof in, waardoor ik 4 dagen werk. Ik wil straks als ik met zwangerschapsverlof ga wel weer voor 5 dagen betaald krijgen. Mag/kan dat eigenlijk wel?

[Bospaadje]

Ja dat mag, je kan je ouderschapsverlof stopzetten zodra je met verlof gaat. Je zwangerschapsverlof wordt dan berekend over je contract uren. Zonde om je verlof door te laten lopen, ben je en je uren kwijt, en je krijgt minder salaris.

[Bal]

Ja dat heb ik ook gedaan. Maar bij mij ging ik weer met verlof toen de periode van betaald ouderschapsverlof net op was (werk bij de gemeente dus niet de landelijke regeling). Je kunt sowieso je ouderschapsverlof stopzetten als je wilt, dus ook voor verlof

[Dr.Watson]

@Bospaadje

Als je ouderschapsverlof opneemt bouw je ook nog pensioen op over de 38 uur,

Dit is niet overal zo, afhankelijk van je CAO of andere afspraken.

[Bospaadje]

Oh, dat wist ik niet! Goed om te weten idd.

[Keroppi]

Ja was wel mooi dat ik in mijn zwangerschaps/bevalverlof gewoon weer 16 weken full-time uitbetaald werd.

Dus mocht je overwegen om voor een tweede kind te gaan loont het echt om dmv onbetaald ouderschapsverlof terug te gaan in uren ipv je contract terug te zetten.

[Poopiesjaakie]

Wat zouden jullie doen in deze situatie? Het is een lang verhaal maar als ik te veel weg laat is het niet duidelijk.

Ik werk nu 2 jaar bij huidige werkgever, het werk is niet wat ik er van verwacht had, heb geen inbreng, voel dat ik niet op waarde word geschat, vrijwel geen inspraak en verantwoordelijkheid vanuit mijn rol, wel een paar leuke collegas die als vriendinnen voelen maar ook heel veel die nooit op kantoor zijn/ altijd laat zijn als er wel wat is…

MAAR, het betaalt goed, we werken officieel 36u maar in praktijk werkt iedereen minder en niemand zegt er wat van. Je kunt altijd thuis werken, ideaal te combineren met kleine kinderen.

Toch zit het met al een tijd niet lekker en heb ik 2 jaar geleden ook al eens gesolliciteerd bij iets anders, helaas toen niet geworden uiteindelijk. Ik dacht toen maar: ‘ik ga er hier gewoon het beste van maken en het is best chill tijdens de tropenjaren’. 8 maanden later werd ik (weer) zwanger en nu ben ik 7 maanden geleden bevallen. Zwangerschap was mentaal heel rot, ook een ppd gehad(heb ik nog? Heh nu therapie), dus ik kan maar WIL hier ook helemaal niet weer gaan werken omdat ik al zo weinig energie heb en dit werk vooral energie zuigt. Sta nu al 2 maanden ziekgemeld.

Volgende week moet ik weer beginnen van de bedrijfsarts, ministapjes. Ik begreep al dat ze nog steeds met dezelfde shit te maken hebben als toen ik met zwangerschapsverlof ging.

Nu wil het volgende; ik kijk wel eens vaker bij vacatures en ik zag echt iets Héél erg leuks!! Veel verantwoordelijkheid, meer op niveau van mijn studies, meer aanzien (ja shit ik blijk dat toch belangrijk te vinden)… maar ook; meer werk en vooral bereikbaarheid buiten kantoortijden. Het onderwerp vind ik wel heel erg interessant, maar ze zeggen wel eerlijk dat het wel veel van je prive leven vraagt. Nu heb ik hier volgende week ook een tweede gesprek voor.

Wat zouden jullie doen? Gewoon proberen en hopen dat dit energie GEEFT (mocht ik aangenomen worden), bij huidige functie weer opbouwen en van die rust genieten? Ik heb dus 2 kleine kindjes. Mijn partner steunt me enorm. Maar vanuit ziektewet naar drukke baan vind ik zo spannend ( ik zou wel onderhandelen dat ik pas over 2mnd kan beginnen zodat ik nog even op mezelf kan focussen).

Bedankt voor het lezen

[MyMoon]

Ik zou het ook doen. En jezelf dan de tijd gunnen om te kijken of het lukt. Mocht het toch niet werken, dan kun je altijd weer verder kijken. Klinkt eigenlijk vooral als een goede kans!

Maar daarbij wil ik wel aangeven dat het voor ons echt onmogelijk is om in te schatten of je dit aankan. Dat ligt zo erg aan allerlei kleine dingen (je eigen verkracht, je sociale omgeving, waar krijg je energie van, heb je 'zorgen’kinderen , enz.).
En ik denk dat de rol van de nieuwe werkgever ook groot is. Buiten werktijd bereikbaar zijn lijkt mij niet zo een probleem, maar zijn ze ook flexibel de andere kant op? Als je een keer naar de huisarts moet of eerder weg wil, wil thuiswerken… Dat geeft mij namelijk de ruimte om een uitdagende functie wel gecombineerd te krijgen.

[Plum]

Gewoon proberen ja! Het is fijn en denk ik superbelangrijk dat je steun hebt van je partner. Wel goed om je bewust te zijn van de risico’s, en subtiel te peilen hoe flexibel de mogelijke nieuwe baan is.

Mijn ervaring die misschien een beetje vergelijkbaar is:

Samenvatting

Ik zat een beetje in dezelfde situatie (tenminste, twee kleine kinderen, depressie, ook nog fysieke problemen, saaie baan maar wel flexibel). Ben toch vanaf 7 mnd postpartum gaan solliciteren en ben heel lang niet aangenomen, maar heb steeds wel wat geleerd en het gaf wel zelfvertrouwen om zo aan mezelf te werken. In het begin merkte ik ook gewoon superveel stress bij sollicitaties in het algemeen, alleen dat werd al steeds beter. Inmiddels (jongste is bijna 2) heb ik een tijdelijke klus ergens anders, en daardoor zijn een paar saaie taken op mijn eigen werk weggevallen. Merk dat het wel energie geeft en ook weer helpt bij het herstel van mijn zelfvertrouwen.
In de tussentijd heb ik trouwens gewoon bij mijn ‘saaie’ baan rustig opgebouwd in uren/belasting, therapie gedaan, tijdens werktijd gesport.