Dit lijkt me ook heel lastig om mee te moeten dealen! Fijn dat jij de ruimte voelt om te focussen op je herstel door te blijven zitten waar je al werkte.
Alle verhalen hier helpen me wel heel erg! Door de verschillende ervaringen kan ik de situatie een beetje in perspectief plaatsen en misschien wat realistischer bekijken, thanks daarvoor!
Ik ben echt blij dat ik na mijn eerste in elk geval verder kon bij mijn stomme en inflexibele werkgever. Tijdens mijn verlof ook gesolliciteerd maar nergens geworden.
Het was zo fijn om daarna ergens te werken waar ik al weg wilde. Als bijv kind niet lekker was hoefde ik geen seconde te twijfelen en ik ging ik naar huis. Ik kolfde drie uur per dag (slechte productie) maar mân werk boeide me niet meer echt dus was prima. Slechte mindset hoor maar voor mij was het goed.
Als ik denk aan mân werk nu vind ik het echt jammer als mân kind ziek is. Ik denk dan echt he kut nu mis ik dit en dat. Of kut nu moet collega dit overnemen.
Het kolven is me niet gelukt bij de tweede omdat ik gewoon die tijdsinvestering niet kon/wilde maken. Beetje dubbel gevoel over nog steeds maar you canât have it all.
Donderdag heb ik een sollicitatiegesprek voor een baan die op papier echt goed bij me past. Na bijna twee jaar werk en ouderschap combineren, merk ik dat ik beter weet wat ik zoek: van 36 naar 32 uur, vaste thuiswerkdagen, minder reistijd en dus meer tijd voor mijn dochter.
Toch twijfel ik. Niet over de baan zelf, maar over Ă©Ă©n specifiek punt. Onze dochter is er gekomen via een fertiliteitstraject en eind dit jaar willen we daarmee starten voor een tweede. Dat betekent ziekenhuisafspraken onder werktijd, en hopelijk ook een zwangerschap met verlof in de (nabije) toekomst. Bij onze eerste ging het snel, maar dat zegt natuurlijk niks over hoe het nu zal verlopen.
Ik weet dat ik dit niet verplicht hoef te melden, maar ik overweeg het toch, omdat ik het spannend vind om de zekerheid van mijn vaste contract op te geven terwijl er best wat speelt. Tegelijk wil ik niet dat dit een reden wordt om me af te wijzen.
Wat zouden jullie doen? Open kaart spelen of (nog) even voor jezelf houden?
Ik zou dit niet doen. Want je bent dit nu voornemens maar stel je stelt het dan toch nog even uit, of het duurt langer dan je had gehoopt (nog tig dingen die er tussen kunnen komen). Nobel dat je het wil zeggen maar ik zou het laten.
Nee joh ben je gek, niks zeggen, gaat ze niks aan. Echt waar, ik snap werkelijk niet waarom mensen nog ĂŒberhaupt nog nadenken of ze eerlijk moeten zijn over hun kinderwens, want het antwoord is gewoon nee.
Ik heb het wel verteld bij mijn sollicitatie omdat ik middenin het traject zit nu. Ik had het kunnen verzwijgen maar dan had ik het op mijn eerste wekdag moeten vertellen omdat er in die week ook een afspraak stond. Vind het zelf ook fijner als een werkgever het al op voorhand weet want dan weten ze ook wie/wat ze aannemen.
Maar als je traject nog niet is gestart zou ik wel wachten.
Snap het helemaal als je het zo uitlegt hoor en afgaande op jouw bericht heeft het bij jou ook goed uitgepakt.
Misschien dat een minder leuke baan ook juist minder stress kan geven dan een nieuwe baan, wat @Yzile ook zegt. Soms is werk ook gewoon geld verdienen en de tijd uitzitten en niet je passie of ambitie waarmaken. Het moederschap heeft mij ook wel veranderd in hoe belangrijk ik mijn werk vind (eerder was ik extreem verantwoordelijk, nu zie ik het meer in perspectief en vind ik het allemaal niet meer zo belangrijk). Met zulke flexibele voordelen zou ik vooral daar lekker van genieten en je plezier meer halen uit je privé-leven (misschien wat minder dagen gaan werken/ouderschapsverlof opnemen?) en werk zien als brood op de plank tot je de energie en inspiratie weer voelt straks om te solliciteren. Ik werkte bijvoorbeeld een tijd een dag minder zodat we heeeel veel lange weeekendjes weg konden. Dan kon ik de werkweer wel weer aan 
Ik zou het niet vertellen. Toen ik een nieuwe baan vond stonden wij op de wachtlijst voor het fertiliteitstraject en ondanks dat ik niet het idee had dat ze me daarom niet zouden aannemen, heb ik er voor gekozen om het niet te vertellen. Ik heb eerst afgewacht hoe het er uit zou gaan zien. Ik heb het wel meteen verteld nadat we een behandelplan hadden.
Ik heb het wel verteld, moesten in mijn eerste maand al een paar keer naar het ziekenhuis en een maand later bleek ik zwanger. Achteraf héél blij dat ik het wel heb verteld omdat ik veel vroeger uitviel met bekkenklachten en ook naderhand veel klachten had. Maar als je nu nog niet weet wanneer je wilt beginnen dan weet ik niet of ik het al zou zeggen. Je kunt het dan ook na een maand of 3 zeggen als ze al weten wat ze aan je hebben.
Ik zou heel graag bij een organisatie willen werken die 1.5 uur reistijd met het ov kost en ik twijfel zo erg. Ik doe er nu met de auto meer dan een uur over, maar als ik bij de organisatie werk, dan moet ik mân lease auto inleveren en dus met het ov reizen. Het is nu al zoveel gedoe om mân kind dan op die kantoordag te gaan zien, laat staan over een tijdje met eventueel een 2e kind en kolven en allesâŠ
Aan de ene kant denk ik: fuck it, ik wil daar zo graag werken, I will make it work. Maar aan de andere kant is 1.5 uur gewoon zo veel en wil ik niet na 3 maanden compleet uitgeblust rakenâŠ
Ik had 1.5 uur reistijd (enkele reis) met OV en ik vond het eerlijk gezegd te veel in combinatie met een kind dat je eigenlijk ook nog wel s ochtends en/of s avonds wil zien en idd alle tijd die je ook nog kwijt bent aan kolven. Tijdens mijn zwangerschap was deze reistijd ook te veel/zwaar. Tegelijkertijd: je hebt nu al een uur reistijd in de auto. In het OV kan je evt nog werken. Ik deed best wel wat in de trein en maakte daardoor iets kortere dagen op kantoor. En hoeveel zou je thuis kunnen werken? Dat vond ik ook nog veel uitmaken!
Ik moet soms op een locatie werken en dat is 1.5uur reistijd. Ik vind het niet te doen. Kind moet ik eerst naar school brengen (soms andere nog naar de opvang). Ben dan altijd veel te laat voor mijngevoel. En werken in de trein lukt ook niet altijd want ook de trein rond 9uur of eerder terug rond 15.00 zit vol. Ligt natuurlijk aan je traject.
En de stress als je op tijd bij opvang moet zijn.
Misschien kan jij wel de trein van 7 of 8 halen maar ik ben dan ook echt kapot. Ga dan liever met de auto ivm flexibiliteit en rust.
Wij verdelen de kantoordagen, dus op die dagen is vriend verantwoordelijk voor halen/brengen en andersom. Dus op mijn kantoordagen heb ik wel ook lange dagen maar geen stress vwb ophalen, dat scheelt.
Ik kan soms nog wel werken in de trein, mailtjes stuur ik vanaf mijn telefoon dus dat kan ook zonder zitplek. En ik koop ook soms een eersteklas kaartje dat maakt ook nog wel uit. Ik vind het wel te overzien eigenlijk want er staan ook vrij korte thuisdagen tegenover
Ah jullie reacties stellen me wel gerust dat dit echt geen goede stap zou zijn. Ik zou dan op een ov route rijden die vaak problemen geeft dus dat is alleen maar een recept voor hoofdpijnâŠ
Dan ga ik iets zoeken dat meer in de buurt is en helaas die vette baan laten vervliegen. Dank voor het meedenken!
Mag je in het OV werken en dit als werktijd beschouwen? Dan zou het voor mij nog het overwegen waard zijn
Ja dat wel, wordt ook veel gedaan bij die organisatie. Alleen het is ook geen 9-5 baan en het heeft soms hectische deadlines waar ik jn de treinreis niet genoeg meter voor kan maken, dus dan heb ik sowieso niet genoeg aan 32 uur per week, en al helemaal met de reistijd helaas
Maar heb je een partner bijvoorbeeld, of hebben jullie een netwerk/nanny/ouders die veel willen oppassen? Als je een partner hebt die maar twee of drie dagen in de buurt werkt zou het waarschijnlijk toch wel passen? Als dit echt jouw droomcarriĂšre is, kun je misschien zoân gesprek aangaan? En inderdaad soms thuis werken. Nu, met gezin en partner die ook 4 dagen werkt, lijkt zoveel reistijd me echt de hel, maar toen ik jong (haha) was had ik dat anderhalf jaar lang en was het best te doen omdat ik natuurlijk heel flexibel was.
Ik zou het eerlijk gezegd niet haalbaar vinden en zou het ook niet âaccepterenâ als mijn partner 1,5 uur van huis ging werken.
Dat legt erg veel druk op het gezin want dat zou betekenen dat die uren allemaal op je partner neerkomen.
Ik weet niet hoe veel dagen je op kantoor werkt maar stel je zou twee keer in de week gaan, dat is al 6 uur reistijd per week. Bijna een werkdag aan reistijd.
Zelf heb ik 1,5 uur heen en terug gereisd op een dag en zou dat echt nooit meer willen. Ik had geen kinderen verder maar reizen is vermoeiend en ook al hoef je in het ov niet op de weg te letten, je zit met allemaal mensen samen en je hebt weinig in de hand qua reizen. Nu werk ik op een kwartier fietsen en het is ideaal. 's avonds heb ik gewoon nog puf en tijd om dingen te doen ipv dat ik om half elf naar bed ging met het idee dat mijn avond vooral had bestaan uit huishoudelijke taken/dingen die moeten maar waar weinig tijd voor was. Nu heb ik geen kinderen, maar als ik zie hoe pittig opvoeden is dan lijkt reistijd/ov iets wat je er niet bij wilt hebben. Je droombaan kan op papier nog zo leuk zijn maar als de praktijk niet echt haalbaar is, dan is het al gauw geen droombaan meer maar een blok aan je been.