Ik heb sinds een paar weken een nieuwe baan en de baan zelf is erg leuk, alleen moet ik stipt half 9 achter mijn computer zitten op kantoor en dit ben ik totaal niet gewend.
Samenvatting
Het lukt prima, ik heb maar een half uur reistijd van deur tot deur, ik vind het alleen heel jammer en voel me schuldig over het feit dat ik mijn kinderen niet meer kan brengen en ophalen, en dat mijn vriend dat 4 dagen per week moet doen. Hij vindt het geen probleem, maar ik vind het wel veel impact hebben dat ik vroeg de deur uit moet. Ik heb het altijd heel leuk gevonden om hen te brengen en/of halen.
Ik doe absoluut geen belangrijk werk wat per se om half 9 moet starten, en er heeft niemand last van als ik later begin. Alleen is het (kleine) team nu gewoon gewend om om kwart voor 9 te meeten en willen ze dat je om half 9 met je koffie en ingelogde computer klaarzit om al wat mail weg te werken enzo.
Nu heb ik al vanaf het begin aangegeven dat ik idealiter om 9 uur begin en ze zeiden steeds ‘we komen er wel uit’. Deze eerste weken was ik netjes om 2 voor half 9 op kantoor, prima. Maar vandaag had ik een gesprek over iets anders met een van de bazen en hij zei dat hij wilde dat we ten laatste 10 voor half 9 op kantoor zijn. Ik legde uit dat het voor mij al heel wat is om om half 9 op kantoor te zijn, maar hij bewoog niet mee. Verder was het gesprek positief en met alle andere aspecten van het werk zijn zowel zij als ik heel tevreden.
Ik voel me hier nu echt slecht over, want ik weet dat ik het hier volgende week over moet gaan hebben. Ik snap dat je op een bepaalde tijd moet beginnen, maar zo strikt om (10 voor half) 9 aanwezig zijn, is toch ook wel een beetje ouderwets? Ik wil niet vervelend of verwend doen, maar ik heb het er lastig mee. Ook omdat het niet mijn droombaan is misschien en ik twijfel of dat het dan wel waard is om mijn freelancewerk (wat ik altijd naast mijn parttimebaan deed) en tijd met kinderen opzij te zetten (ik werd ontslagen en moest op zoek naar een nieuwe baan). Ben altijd wel enige flexibiliteit gewend.
En dan speelt ook nog mee dat we in een weekend met mijn dochter naar het ziekenhuis moesten omdat ze benauwd was en ze nu al 2 weken herstellende is. Mijn vriend heeft, soms samen met mijn ouders, alles opgevangen zodat ik naar kantoor kon. Ik vond het heel moeilijk dat ik toen niet flexibel was en heb dat vandaag ook nog besproken, of en hoe ik dan verlof kon aanvragen voor het geval ik met een ziek kind zit.
Ze hebben nooit werknemers met kinderen gehad, dus ik probeer alles goed uit te leggen en te zorgen dat ze niet ‘merken’ dat ik kinderen heb ofzo, maar dat is natuurlijk gewoon niet mogelijk uiteindelijk.
Nog wat context: de eigenaren zijn enorme micromanagers, ze zien en weten alles, en werken zelf bijna 24/7.
Sorry voor dit essay, maar het zit me even hoog en ik baal er erg van dat ik me druk zit te maken over die 10 minuten, maar het is net de druppel. Ik hoopte juist dat ze flexibeler zouden worden, en nu wordt het juist lastiger.